پيش از شما

به سان شما

بیشمارها

با تار عنكبوت

نوشتند روی باد

كين دولت خجستهٔ جاويد زنده باد

شفیعی کدکنی

پسری در خیابان نعره می زند ؛

دختری افسرده با چشمانی پردرد می گذرد ؛

پیرزنی تنها بر نیمکت نشسته است ؛

مردی آشفته به سویی می دود ؛

.

.

.

چه بنگرم ، چه چشمانم را ببندم ؛

چه بیندیشم ، چه بی تامل بگذرم ؛

چه فریاد زنم ، چه سکوت کنم ؛

چه خراش های روحم را دریابم ، چه مست از زندگی احساسش نکنم ؛

.

.

وجود من به وسعت "ما"ست.

این تقدیر ماست.