رند خام

بی-صدای توست

که با، شکست،

متین

می خواند

در خاطره ی گوش-ماهی ِ خلوت-کنار

از میان ِ های و هوی ِ صداها و صداها و صداها و صداها...

قسم به زیبایی..

قسم به سماء ِ گرفته ی زمستان ِ ِِهشتاد و شش

به سرخی ِ نوک ِ بینی، در سوز ِ گُم-راهه های دربندِِِ

قسم به گونه های یخ-زده

به سنگینی ِ بوت های آب-گرفته؛ پاچه های خیس و گِلی

به طنین ِ تیره ی کلاغ، در سکوت ِ روشن ِ برف

قسم به سُر-خوردن؛ به لغزش ِ نخستین! به شرم ِ اولین-بوسه..

که به آن رخداد،

وفادار خواهم ماند.: